Dyna oedd y pennawd yn un o bapurau newydd Iwerddon fore Sul, ac oni bai bo gen i'r blog 'ma i'w 'sgwennu, 'dwi'n credu byddwn i'n ei gadael hi'n y fan yna!
Y peth mwyaf siomedig am y gêm a'r canlyniad oedd bod Iwerddon yna i'w curo. 'Dwi wedi teithio milltiroedd ar filltiroedd yn dilyn Cymru ac wedi gweld ni'n colli - ac yn colli'n drwm - yn erbyn timau oedd yn llawer gwell 'na ni. Ond y gwahanaiaeth mawr yn Nulyn oedd bod Iwerddon yr un mor siomedig â ni ...
Mae eu rheolwr wedi bod o dan y lach gan y wasg a chefnogwyr Iwerddon ac wedi crafu buddugoliaeth yn erbyn San Marino yn eu gêm ddiwethaf, roedd yr hyder ymysg y chwaraewyr yn isel iawn, ond nhw, ac nid ni, oedd yn chwarae gydag awch a chyda'r hyder.
Roeddwn i hefyd ychydig bach yn siomedig â Croke Park. Wedi'r holl heip yn yr wythnosau oedd yn arwain at y gêm am y "stadiwm odidog" 'ma yng ngogledd Dulyn, roeddwn i'n disgwyl pethau mawr.
Ond roedd yr awyrgylch yn y stadiwm yn ofnadwy - gan nad oedd to uwchben cefnogwyr Cymru, roedd yr holl ganu a bloeddio yn diflannu, ac heb gefnogwyr oddi cartref yn creu swn, roedd y Gwyddelod eu hunain yn ddistaw hefyd. Yn wir, roedd 'na blymin'
Mexican Wave ar ôl awr o'r chwarae ... mae hynny'n dweud y cwbwl!
Labels: cymru, dulyn, ewro2008, football, iwerddon, pêl-droed